در مقاله قبل در خصوص بیماری افسردگی در سالمندان ،حمایت از افراد مبتلا به این بیماری و مواردی که میتواند برای قرار دادن آنها در مسیر بازگشت از افسردگی موثر باشد را بررسی کردیم. در این مقاله به ادامه بررسی این موارد خواهیم پرداخت.
شرمنده نباشید
اولین قدم این است که قبول کنید اعضای خانواده شما که به بیماری افسردگی مبتلا هستند، به کمک نیاز دارند. شاید شما با موضوع بیماری روحی آشنا نباشید. بسیاری از مردم براین باورند که یک فرد افسرده میتواند بهسرعت از این وضعیت خارج شود یا اینکه بعضی از مردم برای کمک خیلی سالخورده هستند. این باورها، اشتباه هستند.
موضوع را بادقت مطرح کنید
به جای آنکه بهطور مستقیم به بحث جدی درباره درمان یا روان درمانی بیماری افسردگی بپردازید، سعی کنید از آنچه در حال رخداد است، بپرسید. بهعنوان مثال، اینگونه سوال خود را مطرح کنید:
«متوجه شدم که شما بهخوبی نخوابیدهاید»، «به نظر میرسد که شما در این اواخر خیلی ناراحت هستید. بهنظر میرسد که مثل همیشه نیستید، حالتان خوب است؟»
وقتشناس بودن و وارسیهای مودبانه، فرد سالمند را بلافاصله در حالت دفاعی قرار نمیدهد.
سعی کنید با ملایمت، بر مقاومت افراد مبتلا به بیماری افسردگی غلبه کنید
والدین شما ممکن است با ایدهی ملاقات با یک پزشک مخالفت کنند؛ شاید به این علت که آنها خجالت میکشند یا میترسند. سعی کنید به آنها کمک کنید تا درک کنند که تشخیص افسردگی به این معنا نیست که آنها «دیوانه» هستند . اگر فرد سالمند در یک خانه سالمند مقیم است ، با مسئول مربوطه در این خصوص صحبت کنید و درخواست مشاوره با متخصص مرکز نگهداری از سالمندان را بدهید.
بهدنبال یک پشتیبان حرفهای باشید
اگر والدین افسردهی شما بارها و بارها تلاشهای شما را در گفتگو بیارزش کردهاند، خودتان به تنهایی با پزشک پدر و مادرتان صحبت کنید. به پزشک نگرانیها، رفتارهایی را که برداشت کردهاید و مقاومت پدر و مادرتان را بگویید. گاهی افراد سالخورده کمتر مقاومت میکنند و بیشتر متمایل به گوش دادن به پزشک هستند که به آنها انگیزه بدهد تا در فرایند درمان به آنها کمک کند. پزشک یا متخصص بهداشت روانی میتواند معاینات را با برقراری تماس تلفنی شروع کند. تماس تلفنی نمیتواند جایگزین ملاقات حضوری برای چکاپ کامل پزشکی شود؛ اما این کار ممکن است فرد را برای روانه شدن به روان درمانی ترغیب کند.
اجازه ندهید که هزینه عاملی برای درمان باشد
اجازه ندهید هزینهی درمان عاملی باشد که مانع از کمکرسانی به شود. اغلب، تنها درمان کوتاهمدت مورد نیاز است و معمولا شامل بیمه میشود. همچنین ممکن است برخی از مراکز بهداشت روانی جامعه براساس توانایی فرد برای پرداخت، هزینه درمان را ارائه بدهند.
در روان درمانی مشارکت کنید
شما میتوانید به اقوام خود کمک کنید که در روند روان درمانی پایداری داشته باشند. اگر نیاز بود، قرار برای ملاقات فرد بیمار با دکتر ترتیب بدهید یا خودتان به تنهایی به دکتر بروید. تلاش کنید که فردمورد نظر را در تفریحات با خود همراه کرده یا او را به فعالیتی که در گذشته برای او لذتبخش بوده است، بازگردانید. او را تشویق کنید که فعال و سرگرم کاری باشد، اما نباید که در یک زمان بیش از حد خود را مشغول کند.
در صورت نیاز، یک ایدهی ثانویه داشته باشید
شاید بعضی پزشکان خانوادگی درباره رسیدن به سنین سالمندی و افسردگی چیزی ندانند. اگر پزشک شما نتواند یا مایل نباشدکه در این زمینه به شما کمک کند، ممکن است شما بخواهید که با یکی دیگر از ارائه دهندگان خدمات بهداشتی صحبت کنید.
